12 مهر
اقتصاد دیجیتالی: Digital economy

اقتصاد دیجیتالی: Digital economy

منتشرشده در مقالات FMT

اقتصاد دیجیتال

اقتصاد دیجیتال یک شبکه جهانی از فعالیتهای اقتصادی، تراکنش های مالی و تعاملات حرفه ای می باشد که با استفاده از اطلاعات و تکنولوژی های ارتباطی قابل پیاده سازی است.

به صورت خلاصه تر اقتصاد دیجیتال به معنای اقتصاد مبتنی بر تکنولوژی های دیجیتالی می باشد.

دان تپسکات[1] نخستین کسی بود که این اصطلاح را در سال 1995 در کتابی با عنوان اقتصاد دیجیتال: Digital Economy: Promise and Peril in the Age of Networked Intelligence” به کار برد. نیکلاس نگروپونته[2] بنیانگذار آزمایشگاه رسانه ای موسسه فناوری ماساچوست و نویسنده در سال 1995، در کتاب “بیت ها به جای اتم ها” به توصیف اقتصاد دیجیتال پرداخت.

اقتصاد دیجیتالی در مقابل اقتصاد اینترنتی

در روزهای اولیه ظهور این مفهوم، اقتصاد دیجیتال را گاهی اقتصاد اینترنتی می‌نامیدند. این نامگذاری شاید به دلیل وابستگی این نوع اقتصاد به اینترنت بوده باشد. با این حال اقتصاددانان و مدیران تجاری اقتصاد دیجیتال را پیشرفته تر و پیچیده تر از اقتصاد اینترنتی‌ای می دانند که تحت یک تعریف ساده به معنای ارزش اقتصادی حاصل از اینترنت ارائه شود.

اقتصاد دیجیتال بازتاب حرکت از انقلاب صنعتی سوم به سمت انقلاب صنعتی چهارم است. سومین انقلاب گاهی انقلاب دیجیتال نامیده می شود که به دلیل تغییرات بعد از قرن بیستم و حرکت از دستگاه های مکانیکی و الکترونیک آنالوگ به سمت تکنولوژی های دیجیتال است. انقلاب چهارم با عنوان انقلاب دیجیتال بر فناوری هایی تمرکز دارد که مانند پلی میان دنیای فیزیکی و دنیای سایبری عمل میکنند.

اهمیت اقتصاد دیجیتال

اگر چه برخی از سازمان ها و افراد برای صرفه جویی در کارهای موجود از رایانه ها استفاده میکنند اما اقتصاد دیجیتال پیشرفته تر از این نوع استفاده هاست. این نوع از اقتصاد به سادگی با استفاده از یک کامپیوتر به منظور انجام وظایف دستی و یا بر روی دستگاه های آنالوگ قابل انجام نیست.

در عوض این پارادایم جدید، چندین تکنولوژی پیشرفته و سیستم عامل جدید را به کار می گیرد. این فناوری ها و سیستم ها شامل: ابراتصال ها، اینترنت اشیا، داده های بزرگ، آنالیز پیشرفته، شبکه های بی سیم، گوشی ها و رسانه های اجتماعی می باشد.

[1] . Don Tapscott

[2] . Nicholas Negroponte

 

 

منبع:

vatyar

 techtarget

 

01 مرداد
نقدینگی

نقدینگی

منتشرشده در سایر مقالات

نقدینگی چیست؟
به مجموعه پول شامل سپرده‌های دیداری بخش غیردولتی نزد بانک‌ها و اسکناس و مسکوک در دست اشخاص و شبه پول شامل سپرده‌های سرمایه‌گذاری مدت‌دار، سپرده‌های قرض‌الحسنه پس‌انداز و سپرده‌های متفرقه نقدینگی گفته می‌شود و در یک تعریف ساده، مجموع اسکناس و مسکوکات و منابع اعتبارات بانکی، مهم ترین اجزای تشکیل دهنده نقدینگی هستند. 
به عبارت دیگر نقدینگی حجم پول نقد در خارج از سیستم بانکی است که قابلیت تورم زائی دارد بدین معنی که چنانچه حجم پول نقد بالا باشد قدرت خرید بالا رفته وباعث گران شدن کالا یا خدمات بیشتر از ارزش موجود شان میشود . 
 
حجم نقدینگی در یک اقتصاد باید متناسب با میزان تولید کالا و خدمات باشد. در غیر این صورت بدون تردید باعث تورم با رکود در تولید خواهد شد.



حجم پول
در یک تعریف رایج، حجم پول( M1) برابر است با مجموع اسکناس و مسکوکات در دست مردم( CU) و سپرده‌های دیداری (DD ) .
M1= CU + DD


 
نقدینگی
تعریف دیگری که برای پول ذکر می‌شود، تعریف گسترده پول یا حجم نقدینگی است . نقدینگی (M2) برابر است با مجموع حجم پول (M1) و شبه پول(T).
M2 = M1 + T


کارکرد نقدینگی

میزان نقدینگی در مقابل مقدار معینی از کالاها و خدمات می باشد و نقدینگی باید با گردشی که دست افراد جامعه دارد تکافوی جریان کالاها و خدمات را بنماید. بدین ترتیب قیمت کالاها با میزان نقدینگی و سرعت گردش آن بستگی پیدا می کند.  

رشد بی رویه نقدینگی، باعث رشد سریع تقاضا برای کالاها و خدمات شده و چون در کوتاه مدت عرضه کالا و خدمات محدود است این امر منجر به ایجاد تورم در اقتصاد می شود. کنترل حجم نقدینگی هدف نهایی کشورها برای رسیدن به اهداف کلان اقتصادی مثل ایجاد رشد در تولیدات، کنترل تورم، ایجاد موازنه در پرداخت های خارجی و ایجاد اشتغال است.  

در واقع کنترل نقدینگی به عنوان وسیله ای برای رسیدن به اهداف نهایی اقتصاد است. بدین منظور حجم نقدینگی به گونه ای در نظر گرفته می شود که با حمایت از رشد تولیدات داخلی در حد ظرفیت های تولیدی از بروز تورم جلوگیری نماید. مقامات پولی کشورها با استفاده از سیاست های پولی رشد نقدینگی را تحت کنترل قرار می دهند. 

نکته:رشد نقدینگی شامل پولهایی میشود که خارج سیستم پولی ومالی باشد وبجای تولید صرف خرید وفروش کالا شود.

 



مدیریت نقدینگی 

مدیریت نقدینگی یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی است که سیستم بانک‌داری با آن روبرو است. دلیل اصلی این چالش این است که بیشتر منابع بانک‌ها از محل سپرده‌های کوتاه‌مدت تامین مالی می‌شود. علاوه بر این تسهیلات اعطایی بانک‌ها صرف سرمایه‌گذاری در دارایی‌هایی می‌شود که درجه نقدشوندگی نسبتاً پایینی دارند. 

وظیفه اصلی بانک ایجاد توازن بین تعهدات کوتاه‌مدت مالی و سرمایه‌گذاری‌های بلند مدت است. نگهداری مقادیر ناکافی نقدینگی بانک را با خطر عدم توانایی در ایفای تعهدات و در نتیجه ورشکستگی قرار می‌دهد. نگهداری مقادیر فراوان نقدینگی، نوع خاصی از تخصیص ناکارآمد منابع است که باعث کاهش نرخ سوددهی بانک به سپرده‌های مردم و در نتیجه از دست دادن بازار می‌شود. 

مدیریت نقدینگی به معنی توانایی بانک برای ایفای تعهدات مالی خود در طول زمان است. مدیریت نقدینگی در سطوح مختلفی صورت می‌گیرد. اولین نوع مدیریت نقدینگی به صورت روزانه صورت پذیرفته و به صورت متناوب نقدینگی مورد نیاز در روزهای آتی پیش‌بینی می‌شود. دومین نوع مدیریت نقدینگی که مبتنی بر مدیریت جریان نقدینگی است، نقدینگی مورد نیاز را برای فواصل طولانی‌تر شش ماهه تا دو ساله پیش‌بینی می‌کند. سومین نوع مدیریت نقدینگی به بررسی نقدینگی مورد نیاز بانک در شرایط بحرانی می‌پردازد.



تاثیر پولشویی بر حجم نقدینگی  

زمانیکه با پولشویی( پولی که از راه های غیر قانونی مانند قاچاق، مواد مخدر،آدم فروشی و غیره به دست می آید طی مراحلی به پول قانونی و مشروع تبدیل می شود(پشتوانه پول، داراییهای قانونی باشد؛ بخشهای غیر قانونی به عنوان پشتوانه نقدینگی محاسبه نمی شوند. همچنین هر چه بخشهای غیر قانونی افزایش یابد؛ با توجه به محدودیت منابع،  نقدینگی نیز کاهش می یابد. از اینرو این ساختار نقدینگی، باعث کاهش بخشهای غیر قانونی می شود. 

اما زمانیکه ایجاد نقدینگی در دست دولت و بر اساس تقاضا باشد، هر چه بخشهای غیر قانونی افزایش یابد؛ تقاضای نقدینگی بیشتر شده و به نفع دولت است؛ چون می تواند نقدینگی بیشتری ایجاد کند.از اینرو وجود این ساختار ظالمانه در نظام نقدینگی، باعث ایجاد و ادامه حیات بخشهای غیر قانونی می شود.از اینرو تا این نظام نقدینگی اصلاح نشود؛ تلاش جدی برای حذف این بخشهای غیرقانونی نیز انجام نمی شود. 

بخشهای غیر قانونی مثل مواد مخدر، علاوه بر کاهش تولید نقدینگی در ایران و افزایش مصرف نقدینگی در ایران ، باعث افزایش مصرف غیر مفید و تولید غیر مفید و در نهایت عدم مطلوبیت فراوان برای جامعه نیز می شود. 

کنترل بخشهای غیر قانونی و مضر، زمانی در جامعه امکانپذیر است که بر اساس سیاست نقدینگی، ضرر این بخشها برای جامعه مشخص باشد. نه اینکه دولتها از وجود این بخشها، منافع فراوان برده و ملتها ضرر کنند. دولتها و ملتها باید به یک اندازه متضرر شوند تا اقدام جدی برای از بین بردن آنها انجام شود. 

 

 

 

تابناک

تهران ، خ کارگر شمالی ، کوچه اشراقی ، خیابان هئیت ، ساختمان گرد آفرید، پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس تهران، پ 15 شماره تماس : 02166582371

درباره ما

امروزه بهره گیری از فناوری اطلاعات در امر یادگیری و یاد دهی یکی از ضرورت های انکارناپذیر است. کاربست فناوری در یادگیری و یاددهی در سطوح مختلف صورت می پذیرد. در آینده کسانی موفق خواهند بود که یاد بگیرند، چگونه یاد بگیرند. روند رشد فناوری اطلاعات و ارتباطات به عبارت دقیق تر فناوری های دانش کاربست آنها در فضاهای یادگیری را اجتناب ناپذیر نموده است. ادامه ..

آمار بازدید

امروز130
دیروز411
این هفته1622
این ماه6768
مجموع181703

11
آنلاین
چهارشنبه, 01 آبان 1398 09:51
توسعه یافته توسط مارال وب